Początkowym zastosowaniem rakiety będzie komercyjne wynoszenie ładunków użytecznych poniżej 5 ton na orbitę geotransferową. W związku z utratą możliwości korzystania z Zenita 3SLB po inwazji Rosji na Ukrainę, rezygnacją z rozwoju rakiety Angara A3 oraz decyzją o przeniesieniu startów Angary A5 do kosmodromu Wostocznyj spółka joint venture Bajterek pozostała bez rakiety nośnej. Ogłoszenie w 2016 roku wersji Proton M umożliwiło firmie International Launch Services wejście na rynek wynoszenia ładunków użytecznych na orbitę geotransferową, lecz z uwagi na dążenie strony kazachskiej do wycofania rakiet korzystających z toksycznych paliw hipergolicznych, konieczne było znalezienie alternatywy.
W odpowiedzi CSKB Progress zaproponowało w 2016 roku rakietę Sojuz-5 jako komercyjną alternatywę, z możliwością wykorzystania jej jako podstawy dla przyszłej superciężkiej rakiety nośnej, która byłaby zdolna do wyniesienia ładunku użytecznego o masie 80 ton na niską orbitę okołoziemską. Strona kazachska zaakceptowała ogólne założenia projektu, ale kwestię udziału w inwestycjach pozostawiono do rozstrzygnięcia. W ramach ustaleń z 2016 roku rząd Kazachstanu miał uzyskać prawa własności do jednej z platform startowych dla rakiet Proton oraz uczestniczyć w eksploatacji rakiety Proton M.