W marcu 1939 nadal pełnił służbę w DOK II na stanowisku kierownika referatu mobilizacji w Wydziale Mobilizacji i Uzupełnień Sztabu. Na stopień majora został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 3. lokatą w korpusie oficerów administracji (grupa administracyjna). Był to tzw. „awans emerytalny”, związany z przeniesieniem w stan spoczynku.
W nieznanych okolicznościach, po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), dostał się do sowieckiej niewoli i został osadzony w obozie jenieckim w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano potajemnie w bezimiennych mogiłach zbiorowych w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na tzw. liście Gajdideja (poz. 324).