Drzewo przeżywa radosny moment, ale pragnie, by inne drzewa, krzewy i kwiaty mogły dzielić jego szczęście. Potężny stary dąb, mimo swej wspaniałości, nie jest w pełni szczęśliwy bez udziału wszystkich, małych i dużych. Korona drzewa porusza się, jakby czegoś szukała, wyczuwając zapach leśnych ziół, wiciokrzewu i fiołków. Drzewo dostrzega, jak inne drzewa i rośliny również rosną, a nawet niektóre odrywają się od ziemi i wznoszą.
Brzoza pędzi w górę niczym biała błyskawica, a cała leśna przyroda, wraz z ptakami i owadami, podąża w górę w radości. Drzewo tęskni za pięknymi roślinami z minionych lat, jak konwalie czy kwitnące jabłonie, które chciałoby mieć przy sobie.
W swojej wizji dąb czuje, że wszystkie stworzenia, małe i duże, są z nim, to szczyt radości i zadowolenia. W wigilijną noc burza wyrywa dąb z korzeniami, kończąc jego sen o wznoszeniu się ku niebu, gdy pada na brzeg.
Galeria
Przypisy
Linki zewnętrzne Rękopis baśni „Ostatni sen starego dębu” (audiobook) na YouTube
Kategoria:Literatura dziecięca i młodzieżowa Kategoria:Utwory Hansa Christiana Andersena Kategoria:Utwory literackie z 1858