Pobyt w Indiach pomógł mu w ustaleniu reputacji czołowego poety epoki, ale resztę swoich dni spędził w Isfahanie, czasami tylko odwiedzając inne miasta Iranu. Abbas II (1642–1666) nadał mu godność poety–laureata (malek–asz–szoara), Saʿeb jednak nie osiadł w pałacu, chociaż pozostawał w przyjacielskich stosunkach z kolejnymi szachami, o czym świadczą pisane na ich cześć panegiryki. Niemniej wydaje się nieprawdopodobne by polegał na królewskim patronacie – korzystał raczej z odziedziczonego majątku oraz popularności swojej poezji wśród isfahańskiej elity. opisuje dom Saʿeba jako jeden z największych w mieście. Został pochowany w ogrodzie w pobliżu w Isfahanie, gdzie w 1967 zbudowano jego .
Jego dywan zawiera ok. 75 tys. wersów, co czyni go jednym z najpłodniejszych poetów w historii perskiej literatury. Poza pojedynczym masnawi, grupą mniej więcej pięćdziesięciu kasyd oraz pewną liczbą innych wierszy ogromna większość jego dorobku to gazele, których zachowało się ok. 7 tys. Był mistrzem tego gatunku i to właśnie on zapewnił mu nieprzemijającą sławę. Według Jana Rypki w jego lirykach „przeważa raczej nie uczucie, lecz intelekt, pomysłowość, doświadczenie i konkretna obserwacja”. Chociaż poszerza krąg lirycznych motywów tematycznych, to jednak istotę poetyckości widzi przede wszystkim w subtelności tworzywa słownego.