W 1931 roku został aplikantem adwokackim w Krakowie, pracując w kancelarii adwokatów Adlera i Rychlewskiego. Był również obrońcą w sprawach karnych. W 1934 roku złożył egzamin adwokacki i został wpisany na listę adwokatów. Występował jako adwokat w głośnych procesach, m.in. w procesie strajkujących z fabryki „Semperit”. Już jako student podejmował pracę naukową pod kierunkiem Władysława Leopolda Jaworskiego i Fryderyka Zolla, publikował prace naukowe w języku polskim, włoskim i niemieckim. Publikował m.in. w „Głosie Adwokatów”, był również stałym współpracownikiem Encyklopedii Podręcznej Prawa Prywatnego oraz członkiem International Law Association. Był także sekretarzem redakcji czasopisma „Czasopismo Prawnicze i Ekonomiczne”.
Podczas II wojny światowej i okupacji niemieckiej przebywał w Krakowie oraz Wieliczce. Został aresztowany przez Niemców i osadzony w obozie pracy w Rozwadowie, gdzie pełnił funkcję starszego obozu. W 1943 roku uciekł i przez Słowację przedostał się na Węgry. Przebywał w Budapeszcie, a z końcem kwietnia 1945 roku powrócił do Krakowa. Prowadził praktykę adwokacką również po wojnie, występując m.in. w procesie Franciszka Niepokólczyckiego w 1947 roku, w procesie członków i współpracowników Inspektoratu Zamojskiego bronił prowincjała bernardynów Bronisława Szepelaka.