Krytyka szkoły Formgeschichte i skandynawskiej Choć elementy „stylu dworskiego” mogły przeniknąć do poezji hebrajskiej, to jednak zasadnicze założenia szkół Formgeschichte i skandynawskiej są nie do przyjęcia z punktu widzenia katolickiegoJ. de Fraine SJ, L'aspect religieux de la royauté israélite, Rome 1954, s. 26.. Przede wszystkim, teoria ubóstwienia izraelskiego króla została odrzucona jako sprzeczna z istotą monoteistycznej religii Izraela. Władca nie był uznawany za boga, lecz za „pomazańca Jahwe” — wybrańca Bożego, sprawującego władzę w zależności od Boga osobowego. Nie istnieją też biblijne świadectwa istnienia święta rocznicy wstąpienia na tron, które miałoby być tłem dla tego psalmuP. Fiebig, Rosch Haschana (Neujahr), Giessen 1914, s. 13–71..
Tradycja mesjańska i możliwe autorstwo Dawida Alternatywna interpretacja, reprezentowana m.in. przez S. MowinckelaS. Mowinckel, Psalm Criticism between 1900 and 1935, „Vetus Testamentum”, 5 (1955), s. 18., dopuszcza możliwość, że autorem Psalmu 110 był król Dawid. Choć psalm mógł mieć tło liturgiczne (np. święto Nowego Roku), to jednak jego treść przekracza ramy konwencjonalnej poezji dworskiej. Wypowiedź „Rzekł Pan Panu memu: siądź po mojej prawicy...” (w.