Przed niewolą babilońską psalm ten mógł być prawdopodobnie odczytywany w kontekście obietnicy danej Dawidowi w proroctwie Natana (2 Sm 7). Po upadku monarchii natomiast budził nadzieję na odnowienie dynastii Dawida, zgodnie z Bożą obietnicą jej wiecznego trwania. Tradycja żydowska i chrześcijańska dopatruje się w namaszczonym królu wizerunku Pomazańca w pełnym tego słowa znaczeniu, Mesjasza, Chrystusa Sam psalm skoncentrowany jest na znaczeniu mesjańskim, które w tradycji chrześcijańskiej interpretowane jest jako proroctwa odnoszące się do Jezusa Chrystusa.
Budowa Psalmu 110 Najstarsze zapisy tego psalmu możemy znaleźć w języku hebrajskim. Tradycja żydowska i chrześcijańska przypisuje autorstwo Dawidowi, czyli jego powstanie datuje się na X wiek p.n.e., czas panowania Dawida (ok. 1000–961 p.n.e.). Potwierdzenie tej tradycji pojawia się też w Nowym Testamencie, gdzie Jezus cytuje ten Psalm jako słowa Dawida (np. Mt 22,43; Mk 12,36;