Poważne remonty wykonano w 1972–1976 i 2000. Podczas pierwszego z nich wymalowana została pseudobarokowa, iluzjonistyczna polichromia (J. Niemcewicz), a podczas drugiego wymieniono więźbę dachową. W latach 2008–2011 doszło do kolejnego remontu, tym razem generalnego. Przywrócono wówczas m.in. pierwotną, trójboczną formę absydy, a dachy i ściany pokryto gontem. Od frontu dostawiono kruchtę. Odsłonięto też dekoracje malarskie wnętrza pochodzące z XVIII oraz XIX wieku i poddano konserwacji wyposażenie.
Architektura i wyposażenie Trójnawowy obiekt na rzucie prostokąta (nawa i prezbiterium) zbudowany jest w konstrukcji zrębowej, jednak niektóre partie mają konstrukcję sumikowo-łątkową. Podmurówka jest kamienna. Ściany z bierwion wzmocnione są lisicami i oszalowane. Więźba dachowa jest stolcowa. Dachy pokryto blachą ocynkowaną. Sześcioboczna sygnaturka ma konstrukcję słupowo-zastrzałową i pokryta jest cebulastą kopułą. Stropy mają charakter pozornych sklepień kolebkowych podpartych słupami w nawie. Otwory drzwiowe i okienne są prostokątne, a okna krosnowe z podziałem szczeblinowym. Nawa kryta jest dachem dwuspadowym (szczyty od wschodu i zachodu), a prezbiterium trójspadowym. Prezbiterium od nawy oddziela belka tęczowa. Wyposażenie pochodzi z lat po II wojnie światowej (poprzednie uległo zniszczeniu).