W trakcie wojny duńskiej był oficerem w sztabie armii feldmarszałka Friedricha von Wrangla. Po zakończeniu konfliktu otrzymał stopień podpułkownika (niem. Oberstleutnant) i został adiutantem króla Wilhelma. W trakcie wojny z austrią, w stopniu pułkownika (niem. Oberst) towarzyszył władcy na froncie, a następnie został obserwatorem w Armii Łaby, z którą walczył w bitwie pod Sadową. Po awansie na pułkownika (niem. Oberst) w 1868 roku został dowódcą 4. Pułku Grenadierów Gwardii, a w 1869 roku powrócił do Sztabu Generalnego. Po wybuchu wojny z Francją został szefem sztabu II Armii, dowodzonej przez księcia Karola Fryderyka. W trakcie kampanii awansował na stopień generała majora (niem. Generalmajor). Uczestniczył w obleganiu Metz, a w październiku 1870 roku przyjął akt kapitulacji twierdzy, wręczony mu przez marszałka François Achille Bazaine. W 1871 roku został Dyrektorem Departamentu Generalnego w Ministerstwie Wojny, a w 1873 roku został Inspektorem Jegrów i Strzelców. Po awansie na generała porucznika (niem. Generalleutnant) w 1875 roku, został dowódcą 7. Dywizji Piechoty. W latach 1881-1886 dowodził V Korpusu Armijnego w Poznaniu, gdzie uzyskał stopień generała piechoty (niem. General der Infanterie). Od 1886 roku do przejścia w stan spoczynku w 1888 roku był Generalnym Inspektorem Korpusu Inżynierów, Pionierów i Twierdz.