Trafił do niewoli niemieckiej w Stalagu X B.
W grudniu 1945 powrócił do Polski, w 1946 rozpoczął pracę jako dyrektor techniczny Zjednoczenia Przemysłu Motoryzacyjnego, a potem dyrektor naczelny podległej mu Fabryki Maszyn K.d.K. Ochsner i syn. W 1948 objął stanowisko dyrektora naczelnego nowo utworzonego Zjednoczenia Zakładów Rowerowych w Bydgoszczy, w 1949 został dyrektorem technicznym Dyrekcji Przemysłu Motoryzacyjnego. Następnie dyrektor inwestycyjny w Centralnym Zarządzie Przemysłu Maszynowego (1949–1951) oraz kolejno główny inżynier, p.o. dyrektora i dyrektor naczelny Centralnego Zarządu Przemysłu Urządzeń Mechanicznych (1951–1956).
Od 1948 członek Polskiej Partii Robotniczej, następnie w szeregach Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Zajmował stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Przemysłu Motoryzacyjnego (październik 1956 – marzec 1957) oraz Ministerstwie Przemysłu Ciężkiego (marzec 1957 – maj 1960), następnie zastępcy przewodniczącego Komitetu do Spraw Techniki (maj 1960 – czerwiec 1963) i prezesa Urzędu Patentowego PRL (wrzesień 1963 – styczeń 1968).
Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.
Przypisy
Bibliografia