YUH-61A wyróżniał się zastosowaniem czterołopatowego wirnika głównego z materiałów kompozytowych oraz platformami i dostępami serwisowymi, umożliwiającymi łatwy dostęp do wszystkich głównych podzespołów mechanicznych. Śmigłowiec dodatkowo był nieco mniejszy i około 540 kg lżejszy od konkurencyjnego modelu YUH-60A. Ostatecznie w grudniu 1976 roku śmigłowiec YUH-60A (przyszły Sikorsky UH-60 Black Hawk) został ogłoszony zwycięzcą programu UTTAS. Po oficjalnym zakończeniu postępowania, wszystkie prototypy YUH-61A zostały zwrócone firmie Boeing-Vertol.
Po przegranej w postępowaniu na śmigłowiec dla wojsk lądowych, Boeing próbował swoich sił w innych programach. Zmodyfikowaną wersję YUH-61 oznaczoną jako Model 237 wystawiono do konkursu na przyszły śmigłowiec pokładowy (LAMPS III) dla United States Navy. Głównym konkurentem Boeinga był ponownie Sikorsky, który zaproponował morską odmianę śmigłowca S-70 (przyszły SH-60 Seahawk). Ponownie zwycięzcą postępowania został ogłoszony Sikorsky. Boeing próbował również zgłosić śmigłowiec opracowany na bazie doświadczeń z tworzenia YUH-61 w postępowaniu na nowy śmigłowiec uderzeniowy. W ostateczności maszyna nie zakwalifikowała się do postępowania. Nie wzbudziła też zainteresowania na rynku cywilnym.