Od 1404 miejscowość była siedzibą własnej parafii, a w 1510 leżała dekanacie Wschowa.

W 1210 książę wielkopolski oraz kaliski Władysław Odonic nadał opatowi klasztoru cysterskiego w Pforta posiadłości koło Przemętu (łac. in provincia Promontensi), m.in. Bukowiec z Rozwarowem w celu założenia klasztoru cysterskiego. W 1344 król polski Kazimierz Wielki oświadczył w wystawionym dokumencie, że niedawno odzyskawszy zajęte przez wroga wsie o nazwie Bukowiec (dotyczy to prawdopodobnie Bukowca Wielkiego i Bukowca Małego) oraz Grotniki, zwraca je Wincentemu dziedzicowi z Granowa, który udowodnił, że należały one prawem dziedzicznym do jego przodków oraz do niego. Miejscowość organizacyjnie należała do opola wilkowskiego. W 1401 obie wsie Bukowiec Wielki oraz Mały miały zapłacić karę w wysokości 8 skudów sądowi oraz 8 skudów Synosze Wilkowskiej z powodu absencji na zebraniu opolnym (łac. „circa opole circa Wilkowo”).