W rejon Gdańska wojska Armii Czerwonej dotarły 13 marca 1945 roku. Do pierwszych walk doszło w dniu następnym, gdy ruszyło radzieckie natarcie. Po kilku dniach walk przełamane zostały linie obrony i czerwonoarmiści dotarli do granic miasta. Wojska radzieckie wspierała 4 Armia Powietrzna dowodzona przez generała pułkownika Konstantina Wierszynina. Aby uniknąć niepotrzebnego przelewu krwi, strat wśród ludności i zniszczeń w mieście marszałek Konstanty Rokossowski, dowódca 2 Frontu Białoruskiego, 24 marca wystosował ultimatum z propozycją kapitulacji. Ultimatum pozostało jednak bez odpowiedzi, co spowodowało, że natarcie na niemieckie pozycje w Gdańsku ruszyło ponownie. Razem z czerwonoarmistami w walkach o zdobycie miasta uczestniczyli żołnierze polscy służący w 1 Brygadzie Pancernej ludowego Wojska Polskiego. W zachodniej części miasta walczyły pododdziały dowodzone przez majora Daniela Kulika i porucznika Juliana Miazgę. Po ciężkich walkach żołnierze polscy dotarli do ulicy Długi Targ i do Dworu Artusa. Na jego frontonie podporucznik Bronisław Wilczewski i chorąży Zbigniew Michel zatknęli biało-czerwony sztandar będący symbolem powrotu Gdańska do Polski.