Po śmierci Demetriusza w 1042 roku, Alde i jego syn Dawid musieli uciec do , skąd pochodzili. Liaprit kontynuował walkę i został najsilniejszym sojusznikiem cesarstwaRobert Bedrosian, "Liparit IV Orbēlean", p. 586. In: Joseph Reese Strayer (1983), Dictionary of the Middle Ages. Scribner, ISBN 0-684-16760-3.. Dzięki mediacji cesarza Konstantyna IX uzgodniono, że Liparit otrzyma terytorium na południe od rzeki Mtkvari. W latach 1045–1048 Liparit został najpotężniejszą osobą w państwie. Nie bez przyczyny arabski kronikarz Ibn al-Asir nazywa go ,,królem Gruzinów"Paul A. Blaum (2005). Diplomacy gone to seed: a history of Byzantine foreign relations, A.D. 1047-57. International Journal of Kurdish Studies. (Online version) Archived 2008-04-30 at the Wayback MachineSeibt, Werner (2001). Liparites als „byzantinischer“ Familienname in der Komnenenzeit. In: Dedicatio. Ist'oriul-pilologiuri dziebani (= Festschrift Mariam Lortkipanidze). Tbilisi: 123-131. Liparit został wzięty do tureckiej niewoli po . Bagrat IV w tym czasie odzyskał wschodnią część królestwa. Liparit wrócił do Gruzji w 1049 lub 1051.Karanadze, Maia (2007). "ახალი ქრონოლოგიური ცნობა ბაღვაშთა ფეოდალური სახლის შესახებ" [New chronological information on the feudal house of Baghvashi]. Mravaltavi: Philological and Historical Researches (in Georgian). 22: 315–319.