Wojna bizantyjsko-gruzińska (1014–1022) W 987 w Cesarstwie Wschodniorzymskim wybuchło powstanie Bardasa Fokasa, które zakończyło się klęską. W jego trakcie Dawid III odmówił wsparcia, co poskutkowało nieufnością wobec Gruzji. Dawid III musiał uznać Bazylego II Bułgarobójcę jako swojego następcę, co było sprzeczne z jego postanowieniami. Po śmierci Dawida do cesarstwa zostały przyłączone , Teodozjopolis, Phasiane oraz okolice Jeziora Van. mały|Jerzy I W 1014 roku zmarł Bagrat III, a na tron wstąpił jego syn, Jerzy I. W tym samym roku zaatakował Cesarstwo Bizantyńskie w celu odzyskania terenów utraconych po śmierci Dawida III. Zawarł sojusz z kalifem fatymidzkim Al-Hakimem bi-Amr Allahem, co postawiło Bazylego II w trudnej sytuacji. Dodatkowo, na zachodzie trwała wojna z I Carstwem Bułgarskim. W 1018 Bułgaria została zdobyta, a w 1021 zmarł Al-Hakim, dzięki czemu cesarz mógł skierować armię przeciwko Jerzemu I. Jesienią 1021 wojska Bizancjum wzmocnione przez gwardię wareską zaatakowały Gruzinów i ich wsparcie z Armenii. Podczas odwrotu do Göle Jerzy I nakazał spalić miasto Oltu. 11 września 1021 stoczono krwawą (niedaleko jeziora Palakazio, obecnie ), która okazała się zwycięską dla Bazylego. Niepowodzeniem zakończyły się kilkukrotne próby negocjacji. W tym czasie, Jerzy I sprzymierzył się z oraz bizantyjskimi dowódcami i .