Zasadnicze założenia organizacyjno–mobilizacyjne oraz zasady przygotowania i przeprowadzenia mobilizacji pozostały takie same.
Mobilizacyjne rozwiniecie Sił Zbrojnych W planie mobilizacyjnym „ZPM-53” uwzględniano dwa rodzaje mobilizacji: mobilizację częściową oraz mobilizację powszechną. Przy mobilizacji częściowej w rozkazach mobilizacyjnych wyszczególniano numery mobilizacyjne każdej jednostki wojskowej objętej mobilizacją. W ramach mobilizacji powszechnej zakładano dwa sposoby mobilizacyjnego rozwinięcia SZ: skryte – bez podawania do publicznej wiadomości faktu zarządzenia mobilizacji oraz jawne – ogłaszane za pomocą środków masowego przekazu. Jednak bez względu na rodzaj i sposób mobilizacji (częściowa, powszechna, skryta, jawna), żołnierze rezerwy mogli zostać powołani tylko za pomocą indywidualnych kart powołania. Instrukcje mobilizacyjne zakładały, że wszyscy rezerwiści posiadający przydziały mobilizacyjne mieli otrzymać karty mobilizacyjne, jednak bez wyszczególnienia w nich, do której jednostki, na które stanowisko oraz gdzie i w jakim terminie mają się zgłosić w przypadku zarządzenia mobilizacji. Dopiero karta powołania doręczana im w czasie mobilizacji określała dane niezbędne do stawiennictwa. Było to rozwiązanie anachroniczne, które wynikało z zasad zachowania tajemnicy prac mobilizacyjnych posuniętych niemal do absurdu.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ludowe Wojsko Polskie Kategoria:Plany mobilizacyjne