W następnym roku założył Teatro dos Sete wraz z Fernandą Montenegro, Sérgio Britto, Ítalo Rossim i Gianni Ratto. W 1961 roku otrzymał nagrodę reżyserską za adaptację O Beijo no Asfalto Nelsona Rodriguesa.
Od 1950 r. spotykał się z Fernandą Montenegro, dwa lata później para wzięła ślub. Torres miał z nią dwoje dzieci: filmowca Cláudiego Torresa i aktorkę Fernandę Torres. Jego żona była pierwszą Brazylijką nominowana do nagrody Amerykańskiej Akademii Filmowej (Oscara) – za rolę w Dworcu nadziei Waltera Sallesa (1998), zaś drugą została jego córka – za rolę w Wciąż tu jestem (2024) tego samego reżysera.
Zmarł 4 września 2008 roku w swoim mieszkaniu w Ipanema w Rio de Janeiro z powodu rozedmy płucnej. Miejski teatr w Guaçuí nosi jego imię.
Przypisy
Kategoria:Brazylijscy aktorzy filmowi Kategoria:Brazylijscy aktorzy teatralni Kategoria:Brazylijscy aktorzy telewizyjni Kategoria:Urodzeni w 1927 Kategoria:Zmarli w 2008