Po wojnie wznowił studia prawnicze, uzyskując dyplom w 1920. 2 czerwca 1920 uzyskał francuskie obywatelstwo i pracował jako prawnik w Paryżu. W 1922 obronił pracę doktorską na Wydziale Prawa Uniwersytetu Paryskiego, pt. Introduction à l'histoire des institutions sociales et politiques chez les Sémites (pol. Wprowadzenie do dziejów instytucji społecznych i politycznych wśród Semitów).
W 1922 był inicjatorem i współorganizatorem Związku Młodych Prawników, broniącego interesu początkujących prawników, którzy ówcześnie odbywając staże nie otrzymywali za swoją pracę wynagrodzenia. Pełnił funkcję sekretarza generalnego stowarzyszenia. W latach 20. XX w. publikował na łamach Les Echos Parisiens i Mercure de France artykuły o tematyce prawnej, a także związanej z ruchem syjonistycznym i polityką bliskowschodnią. W 1929 opublikował esej Nomades, o duszy żydowskiej z przedmową . W swojej publikacji wskazywał, że Żydzi nie powinni się asymilować, zachowując czystość etniczną.