z dokonaniami Uriah Heep czy Grand Funk Railroad. Zespół był uosobieniem rocka lat 70. i osiągał równowagę między blues-rockiem a soulem-funkiem. Wówczas słuchacze nie byli jeszcze przyzwyczajeni do dominacji kobiet w tej dziedzinie sztuki, choć na scenie muzycznej nie brakowało rówieśników Birthy z nią porównywalnych, takich jak Fanny czy Suzi Quatro. W 1972 roku Birtha podpisała kontrakt płytowy z wytwórnią Dunhill/ABC Records, która wydała debiutancki album zespołu, mający za tytuł jego nazwę (Birtha) i wyprodukowany przez Meklera, a zrealizowany przez inżynierów dźwięku – Davida Hassingera i Vala Caraya. Po wydaniu swego pierwszego rockowo-soulowego albumu, który odniósł sukces – zespół koncertował w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Europie (m.in. w Anglii, a także kręcił w Brukseli program dla belgijskiej stacji telewizyjnej). Również w 1972 roku wystąpił w brytyjskim programie muzycznym telewizji BBC pt. The Old Grey Whistle Test. Kiedy Birtha wracała do Los Angeles po wojażach związanych z koncertami i występami telewizyjnymi, często występowała w Whisky a Go Go i The Troubadour, a także w klubie w Glendale o nazwie The Sopwith Camel. W 1973 roku zespół nagrał swój drugi album pt. Can’t Stop the Madness, wyprodukowany przez Christophera Hustona.