Podobnie jak wielu późniejszych przywódców rewolucji filipińskiej swój udział w życiu publicznym rozpoczął od piastowania funkcji w hiszpańskiej administracji kolonialnej. W 1892 został bowiem gobernadorcillem rodzinnej miejscowości. Stanowisko to, odpowiadające współczesnemu burmistrzowi było najwyższą pozycją, którą za panowania Hiszpanów na archipelagu mógł pełnić Filipińczyk. Po wybuchu rewolucji filipińskiej (1896) niemal natychmiast włączył się w działania zbrojne. Wstąpił w szeregi rewolucyjnej armii filipińskiej. W kolejnych miesiącach szybko piął się po szczeblach wojskowej hierarchii. 31 marca 1897 prezydent Emilio Aguinaldo awansował go do stopnia generała porucznika. Dołączył tym samym do wyjątkowo młodych wojskowych, którzy pełnili wysokie stanowiska dowódcze podczas narodowowyzwoleńczych konfliktów na Filipinach na przełomie XIX i XX wieku. Nie był przy tym najmłodszym dowódcą filipińskim wymienianym w źródłach. Za takowego uznaje się Manuela Tinio, zaledwie dziewiętnastoletniego w chwili awansu.