Międzynarodowe uznanie Major przeniosła się do Anglii, aby kontynuować naukę w London Opera Centre pod okiem nauczycielki Ruth Packer. Do jej sukcesów należy zwycięstwo w konkursie New Zealand Mobil Song Quest w 1963 r., w którym pokonała Te Kanawę (zajęła drugie miejsce i wygrała w 1965 r.). Zwyciężyła także w australijskim konkursie Melbourne Sun Aria w 1965 r., a także zdobyła londyńską nagrodę Kathleen Ferrier w 1966 r. Później Major wystąpiła na zagranicznych koncertach, m.in. na koncercie transmitowanym przez BBC w Londynie, na koncercie plenerowym pod piramidami w Egipcie z Kairską Orkiestrą Symfoniczną oraz na koncercie charytatywnym na rzecz Very Lynn w Londynie. Wykonała ponad 30 ról operowych w ich oryginalnych językach. Na jej cześć nazwano wioskę emerytów Malvina Major w Wellington.
Fundacja Dame Malviny Major W 1991 roku Dame Malvina założyła Fundację Dame Malviny Major, której celem jest wspieranie edukacji poprzez przyznawanie nagród i zapewnianie szkoleń młodym Nowozelandczykom w zakresie sztuk performatywnych. Laureatami corocznej nagrody Fundacji Dame Malvina Major o wartości 50 000 dolarów są m.in.