1 czerwca 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do tarnopolskiego batalionu etapowego, a następnie przeniesiony do 52 pułku piechoty. W szeregach tego oddziału walczył na wojnie z bolszewikami dowodząc kolejno I, II i III batalionem. Wyróżnił się 24 lutego 1920 w wypadzie na Susłowce, Kopytyńce i Popowce. „Swym nadzwyczajnym męstwem i umiejętnością dowodzenia przyczynił się do rozbicia nieprzyjaciela, za którym następnie rozpoczął się gwałtowny pościg. Okrążony kolejno przez przeważające siły rozbił je i przebił się, wyprowadzając cały swój oddział”. W 1923 na łamach „Bellony” opublikował własne wspomnienia na temat boju III baonu 52 pp pod Majanowem na Ukrainie 17 i 18 czerwca 1920, zatytułowane „Walka odwrotowa batalionu”. W ocenie Biura Historycznego Sztabu Generalnego wspomniany szkic to „jasny, przejrzysty przykład walk odwrotowych 1920” ukazujący „trafne rozwiązanie przez dowódcę baonu III/52 kolejno stojących przed nim zadań”. 25 listopada 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej.