Historia Osiedle było kontynuacją powojennej zabudowy dzielnicy rozpoczętej osiedlem Ochota I. Projekt Ochoty II dla ok. 40 000 mieszkańców powstawał pod kierunkiem Bohdana Pniewskiego od 1952 roku. Inwestorem była Dyrekcja Rozbudowy Miasta Warszawa-Południe. Pierwotnie osiedle miało zajmować obszar 180 hektarów i być wznoszone w zgodzie z założeniami socrealizmu. Zaplanowano m.in. centralny duży plac u zbiegu ulic Grójeckiej i Dickensa z towarzyszącą dominantą w postaci wieżowca, a także z znajdującymi się w jego pobliżu zdobionym arkadami domem towarowym oraz kinem. Ponadto na terenie osiedla, przy ul. Pawińskiego, znajdować się miały gmach teatru stylizowany na pałac magnacki oraz społeczny dom kultury. Miał on zająć teren zieleni, który później urządzono jako park Zasława Malickiego. Całość miała być poprzecinana ciągami pieszymi niezależnymi od ciągów kołowych. Z planów tych w 1955 roku powstał bezpośrednio jedynie fragment zabudowy w rejonie ulic Białobrzeskiej i Opaczewskiej, a dalsze prace zostały wstrzymane w związku z odrzuceniem socrealizmu w architekturze. Wznowiono je w 1957 według okrojonego projektu szczegółowego Leszka Kołacza i Witolda Parczewskiego, wciąż jednak realizującego ogólne założenia planu Pniewskiego. Centralny plac został częściowo zabudowany pawilonem pod adresem ul.