W związku z powolnym rozwojem Ha-Coharu w II Rzeczpospolitej poprosił on , żydowskiego poetę, sympatyka rewizjonizmu, aby ten wprowadził do Haszacharu, nawet do jej kierownictwa, ludzi związanych z ruchem rewizjonistycznym w celu zwiększenia zasięgu ruchu w Polsce. W 1925 roku na wykłady do Haszacharu z ramienia Unii Syjonistów Rewizjonistów przybył , a reprezentanci rewizjonistów brali udział w ważnych wydarzeniach organizacji.
26 sierpnia 1926 roku odbył się I ogólnokrajowy zjazd Haszacharu w Warszawie, na którym, poza gośćmi, zjawiło się około 270 uczestników z 70 oddziałów organizacji. Dobrowolnie, bez zaproszenia, pojawił się Kahan, twierdząc, że posiadał wytyczne z paryskiej centrali Ha-Coharu w sprawie wyboru władz Haszacharu i sposobu, w jaki organizacja ta miałaby powiązać się z Unią Syjonistów Rewizjonistów. Wywołało to protest Perelmana, który podkreślił, że jego organizacja jest samodzielna. Zjazd przyjął następujące założenia: zjednoczenie różnych oddziałów pod jedną, scentralizowaną władzą Ha-Szachar (Brit ha-Szomer) (hebr. השחר ברית השומר), członkowie Haszacharu ze względu na swój młody wiek nie mogą należeć do innych organizacji, np.