obrządki przedtrydenckie (odwołujące się do praktyki poprzedzającej sobór trydencki), na przykład: obrządek lyoński (rzymsko-lyoński); obrządek dominikański; obrządek trydencki (w Polsce czasem zwany klasycznym rytem rzymskim), odwołujący się do praktyki skodyfikowanej na soborze trydenckim; inną stosowaną niekiedy nazwą jest nadzwyczajna forma obrządku rzymskiego (łac. forma extraodrinaria ritus Romani); obrządek rzymski w swojej współczesnej, najbardziej rozpowszechnionej formie, zasadniczo skodyfikowanej po soborze watykańskim II, zwany też formą zwyczajną (łac. forma ordinaria ritus Romani); benedyktyni odprawiają mszę rzymską (trydencką lub współczesną), natomiast mają własną liturgię godzin z wieloma różnicami w stosunku do rzymskiej (zarówno w wersji przedsoborowej jak i posoborowej); czasami stosuje się nazwę obrządek monastyczny (ritus monasticus).
Mniej więcej od III lub IV wieku obrządek rzymski odprawiany był w języku łacińskim. Na niektórych obszarach istniał przywilej używania w liturgii języka cerkiewnosłowiańskiego.