Po 1994 została przejęta na cerkiew i całkowicie przebudowana.
Od początku XX wieku czyniono starania o budowę kościoła. Według tradycji miejsce miał wybrać przed I wojną światową abp lwowski Józef Bilczewski. Zapewne z braku funduszy budowa długo nie mogła ruszyć. Dopiero w 1924 Lwowski Urząd Konserwatorski zatwierdził projekt kościoła sporządzony przez arch. Irenę Obmińską-Wieczorkową, ale budowa ruszyła w 1927 roku. Ponieważ prace były finansowane w całości ze składek parafian, to postępowały wolno. Co jakiś czas były urządzane festyny i składki na potrzebę parafii w okolicznych wsiach. W r. 1936 kościół zasklepiono i zadaszono, a gwardian z kościoła Bernardynów w Sokalu poświęcił krzyż na kościele. Jeszcze w marcu 1939 kościół stał w stanie surowym, bez stolarki okiennej, drzwiowej i podłogowej, ale z otynkowanym wnętrzem. Wybuch II wojny światowej przerwał prace budowlane, a w 1940 blisko połowa parafian została wywieziona przez sowietów na Syberię (do obwodu archangielskiego). Po zakończeniu wojny kościół zagarnął miejscowy kołchoz, który urządził w nim bazę transportową, następnie magazyn zbożowy i tę funkcję pełni do dzisiajK. Brzezina-Scheuerer, Kościół parafialny w Świtarzowie, [w:] Kościoły i klasztory rzymskokatolickie na terenie dawnego województwa bełskiego, t. 1, red. A. Betlej, A. Dworzak, Kraków 2021, s.