W latach 1929–1932 był związany z wydziałem teatralnym w Radiotjänst (według części źródeł od 1929 do 1931 sprawował funkcję sekretarza teatralnego Lindberga w Radioteatern).
W 1928 został asystentem reżysera Fridolfa Rhudina przy filmie Svarte Rudolf. Rok później wyreżyserował film krótkometrażowy z Rhudinem i Weylerem Hildebrandem w obsadzie, Finurlige Fridolf. Po tym, jak w 1932 zrealizował film o powrocie olimpijczyków, ówczesny szef wytwórni Svensk Filmindustri, Olof Andersson, powierzył mu stanowisko dyrektora nowo utworzonego działu filmów krótkometrażowych, które piastował przez dekadę. Według Svensk Filmdatabas Skoglund stał się „głosem” całego narodu szwedzkiego.
Jego filmy krótkometrażowe skupiały się na różnych wydarzeniach, od premier rewiowych po reportaże miejskie i imprezy sportowe (zainteresowanie wzbudził pełnometrażowym dokumentem En handfull ris z 1939). Kontynuował także pracę jako asystent reżysera Gustafa Edgrena przy filmie Rządy Karla Fredrika (1934).
Do jego najbardziej znanych filmów należą: Vårat gäng (1942), Vägen till Klockrike (na podst. powieści Harry’ego Martinsona, 1953) i Ung man söker sällskap (1954). Pod koniec lat 50.