Po zakończeniu wojny, od 2 marca 1925 służył w KOP. W 1930 został absolwentem kursu dowódców baonów w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. 28 stycznia 1931 przeniesiono go do 73 Pułku Piechoty w Katowicach, gdzie pełnił funkcję dowódcy baonu. W 1938 powierzono mu dowództwo 7 Pułk Piechoty stacjonującego w Chełmie.
W czasie kampanii wrześniowej walczył m.in. pod Zamościem. W czasie próby odbicia miasta z rąk niemieckich 20 września 1939 został ciężko ranny i dostał się do niewoli niemieckiej. Tam też był leczony w szpitalu, skąd po rekonwalescencji uciekł.
Wcześniej w Rejowcu kierował z dobrym skutkiem tzw. policyjną zaporą, mającą za zadanie dbać o ład i porządek oraz odsyłać zagubionych żołnierzy do formowanych jednostek wojskowych.
Od jesieni 1939 przebywał w Radomiu, gdzie rozpoczął działalność konspiracyjną w szeregach Związku Walki Zbrojnej ps. „Morski”. Od marca 1940 był tam organizatorem i Inspektorem Rejonowym ZWZ. W styczniu 1941 został aresztowany przez Niemców i osadzono go w Murnau – niemieckim obozie jenieckim dla oficerów w Bawarii. 29 kwietnia 1945 uwolniły go wojska alianckie. Początkowo przedostał się do Włoch i zasilił szeregi 2 Korpusu Polskiego, wraz z którym po zakończeniu wojny został przetransportowany do Wielkiej Brytanii.