Do Polski powrócił dopiero w grudniu 1944 lub 1945 w szeregach ludowego Wojska Polskiego.

W Polsce pracował jako korespondent wojenny pisma „Polska Zbrojna” (1944–1945), a także w tygodniku „Chłopi”, związanym ze Związkiem Samopomocy Chłopskiej w Lublinie. W 1945 przeniósł się z Lublina na Dolny Śląsk, gdzie wstąpił do Stronnictwa Ludowego i został wiceprezesem jego zarządu wojewódzkiego. Od lipca 1945 do września 1946 kolejno w Legnicy i we Wrocławiu kierował pierwszym na Ziemiach Odzyskanych polskim dziennikiem „Pionier” (przekształconym potem w „Słowo Polskie”). Szefował też działowi politycznemu „Gazety Dolnośląskiej”. Później od 1946 do 1947 był redaktorem naczelnym „Dziennika Ludowego” w Warszawie. 29 grudnia 1945 złożył ślubowanie w Krajowej Radzie Narodowej, posłem pozostał także w Sejmie Ustawodawczym (do grudnia 1949, kiedy złożył mandat). Od 1946 należał do Rady Naczelnej Stronnictwa Ludowego, był też zastępcą skarbnika (1946–1947) i sekretarzem (1947–1948) Naczelnego Komitetu Wykonawczego SL. Członkiem ugrupowania pozostał do marca 1949.