Wygrywa konkurs na rzeźbę - pomnik Stefana Batorego, który w 1933 roku, z okazji 400-lecia urodzin króla zostaje odsłonięty na wewnętrznym dziedzińcu gmachu szkolnego I Państwowego Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie. Od 1929 roku należał do komercyjnej spółdzielni rzeźbiarskiej „Forma”. W 1930 roku ukończył studia, otrzymał również pierwsze miejsce w konkursie za „Portret aktorki” – głowa Grety Garbo. Został członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków. Od 1936 roku pracował jako nauczyciel techniki reklamy w Państwowym Gimnazjum Kupieckim oraz w Państwowym Instytucie Robót Ręcznych w Warszawie. W 1937 roku otrzymał nagrodę za „Portret Prezydenta” – popiersie Ignacego Mościckiego. Podczas okupacji prowadził tajne nauczanie oraz m.in. wykonywał fałszywe dokumenty. W wyniku działań wojennych wiele z jego prac zostało zniszczonych. Po upadku powstania warszawskiego wyjechał do Krakowa, w styczniu 1945 powrócił do Warszawy. Jako fotograf dokumentował zniszczoną stolicę. Był prekursorem kolorowej fotografii. W 1948 roku otrzymał dyplom Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w zakresie malarstwa. Uczył w Łodzi i Warszawie. W latach 1945-1952 uczył rysunków w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie. Od lat 60.