Po I wojnie światowej koszary przejęło Wojsko Polskie. Sumaryczna pojemność koszar w okresie międzywojennym wynosiła 1500 ludzi i 385 koni. W 1924 wprowadziła się do nich część pododdziałów reorganizującego się 9 pułku strzelców konnych. Początkowo w Osowcu kwaterowały: 3. i 4 szwadron oraz pluton łączności. Tam też znajdowały się magazyny uzbrojenia, intendenckie i mobilizacyjne pułku. Corocznie też uruchamiano pułkową szkołę podoficerską. W rozkazach dziennych zgrupowania te nazywano odpowiednio I i II dywizjonem. Do Osowca na pobyt czasowy przybywały też szwadrony z Grajewa, aby odbyć strzelania bojowe z ciężkich karabinów maszynowych.
Po powrocie z ćwiczeń letnich, 10 września 1925, nastąpiła zamiana: 4 szwadron przeszedł do koszar w Grajewie, a szwadron ciężkich karabinów maszynowych do Osowca. Kolejna zmiana nastąpiła w listopadzie 1933. Wtedy to szwadron ckm wrócił do Grajewa, a w jego miejsce do Osowca przeszedł 2 szwadron. Ostatnia zmiana miała miejsce 14 września 1936 – do Grajewa ubył pluton łączności. Szwadrony stacjonujące w Osowcu prowadziły permanentny remont kwater. Wiosną 1926 żołnierze szkoły podoficerskiej doprowadzili do używalności zrujnowany budynek koszarowy.