Od 1927 był kapelanem rezerwy Wojska Polskiego. W 1928 został powołany na stanowisko dyrektora Diecezjalnej Centrali Stowarzyszenia Młodzieży Polskiej, a w 1934 na asystenta Diecezjalnej Centrali Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Męskiej i Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Żeńskiej we Włocławku. W ramach działalności w ww. stowarzyszeniach przyczynił się do powstania „Domu Młodzieży” oraz do przeprowadzenia 142 serii rekolekcji zamkniętych, połączonych z kursami społecznymi. W 1937 został kanonikiem gremialnym Kolegiaty w Kaliszu.

Działalność podczas II wojny światowej Po wybuchu II wojny światowej, 6 września 1939 wraz z biskupem Karolem Radońskim wyjechał z Włocławka i 17 września przekroczył granicę polsko-rumuńską. W październiku wyjechał na Węgry, gdzie został organizatorem opieki duszpasterskiej nad polskimi uchodźcami. Był organizatorem Katolickiego Uniwersytetu Powszechnego w Budapeszcie, mającego oddziały w obozach internowanych żołnierzy. Był zaangażowany w pomoc żołnierzom w przedostawaniu się za granicę do organizującego się wojska polskiego. Narażony na aresztowanie, wjechał w lipcu 1940 wraz z Radońskim do Jugosławii, następnie do Turcji, Syrii, docelowo do Jerozolimy, gdzie był również zaangażowany w pomoc polskim uchodźcom.