17 maja 1919 wstąpił do Wojska Polskiego. Po ukończeniu szkoły podoficerskiej w Krakowie został awansowany na starszego szeregowca i przydzielony do 1/V batalionu wartowniczego w tym samym garnizonie. W czerwcu 1920 wyruszył na front w składzie batalionu marszowego 20 pułku piechoty. Na froncie został przydzielony do grodzieńskiego pułku strzelców. W szeregach tego oddziału walczył na wojnie z bolszewikami. Wyróżnił się w nocy z 25 na 26 września 1920, w boju pod Nową Rudą, ratując życie dowódcy 3 kompanii, porucznikowi Franciszkowi Songinowi. 1 listopada 1920 pod wsią Zubłędzie został ranny. Leczył się w szpitalu polowym, a następnie w szpitalu w Dziedzicach. Po zakończeniu leczenia został przydzielony do kompanii ozdrowieńców batalionu zapasowego 14 pułku piechoty we Włocławku, a później do Zakładu Gospodarczego w tym samym garnizonie. W 1923 został zwolniony do rezerwy. We wrześniu tego roku został ponownie przyjęty do służby w 81 pułku piechoty w Grodnie, w charakterze kandydata na podoficera zawodowego. W 1925 został awansowany na plutonowego. Trzy lata później ukończył kurs w Szkole Podoficerów Zawodowych Piechoty w Grudziądzu i został awansowany na sierżanta.