Od lipca 1920 na wojnie z bolszewikami dowodził 4 baterią II dywizjonu 1 pułku artylerii polowej litewsko-białoruskiej. W lutym 1921 dowodzona przez niego bateria została wcielona do 2 pułku artylerii polowej Wojska Litwy Środkowej. W lipcu objął w tym pułku dowództwo II dywizjonu, a we wrześniu 1921 jego oddział został przemianowany na 29 pułk artylerii polowej. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 254. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W styczniu 1927 został przeniesiony do 10 pułku artylerii ciężkiej w Przemyślu na stanowisko pełniącego obowiązki dowódcy I dywizjonu. Z dniem 1 marca tego roku został przeniesiony służbowo na X kurs dowódców dywizjonów w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu z równoczesnym zwolnieniem z zajmowanego stanowiska w 10 pac. 12 kwietnia 1927 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 1 stycznia 1927 i 25. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Po ukończeniu kursu wrócił do pułku i objął dowództwo I dywizjonu. W lipcu 1929 został przeniesiony z 10 pac do kadry oficerów artylerii z równoczesnym przeniesieniem służbowym na stanowisko rejonowego inspektora koni w garnizonie Wilno. Z dniem 10 sierpnia 1933 został przeniesiony na takie samo stanowisko w garnizonie Brześć.