także: Phung Chu, Bhong Chu, Phung-czu). W europejskiej literaturze również wobec tych odcinków używa się nepalskiej nazwy Arun.
Prawdopodobnie Arun należał do systemu rzecznego Brahmaputry jako jej prawy dopływ. Wówczas cały jego bieg znajdował się u północnych podnóży Himalajów. Około 89 000 lat temu prawdopodobnie nastąpił kaptaż przez system Gangesu. Płynąc w poprzek grzbietu Himalajów, Arun wyżłobił kanion o głębokości ok. 5000 m. Erozja usunęła masę górotworu, czego skutkiem są ruchy izostatyczne wzmacniające o kilkadziesiąt metrów wypiętrzanie okolicznych szczytów, w tym Mount Everestu. W XX w. dominował pogląd, że przełom Arunu jest doliną antecedentną, czyli wrzynającą się wypiętrzający się łańcuch górski, zachowując pierwotny bieg. Podnoszone są argumenty, że ilość wody niesionej przez tybetański odcinek jest zbyt mała, aby wyżłobić tak głęboki jar, a za kaptaż odpowiedzialna jest erozja wsteczna dawniej źródłowego, obecnie dolnego odcinka dawnego Arunu. W grę na niektórych odcinkach może też wchodzić dawny kaptaż lodowców. Tę hipotezę wspierają niektóre cechy geomorfologiczne dolin Arunu i jego dopływów.