Historycy piszą, że Al-Kahir jako kalif był uparty i miał mściwą osobowość. Świadczy o tym fakt, że krótko po objęciu tronu torturował synów i urzędników swego brata, a także matkę Al-Muktadira, Shaghab, chcąc w ten sposób wyłudzić od nich ich majątek. Na swoim dworze pielęgnował wizerunek osoby surowej i purytańskiej, ale za kulisami również oddawał się pijaństwu.
Mu’nis współpracował z ówczesnym wezyrem kalifa, Ibn Mukla, który kontrolował rząd. Al-Kahir wznowił z tego powodu współpracę z Muhhamadem ibn Jakutem, co zaniepokoiło Mu’nisa. W lipcu 933 roku Mu’nis został aresztowany i stracony, podczas gdy Ibn Mukla został zmuszony do ucieczki ze stolicy. Następcą Ibn Mukla jako wezyra został Muhammad ibn al-Kasim.
Śmierć Ibn Mukla kontynuował spisek przeciwko Al-Kahirowi. Zdobył poparcie straży kalifa, co pozwoliło ma na przeprowadzenie zamachu stanu i wzięcia kalifa do niewoli, gdy ten był pijany. Zamach miał miejsce 24 kwietnia 934 roku.
Al-Kahir odmówił abdykacji na rzecz Ar-Radiego. Został oślepiony i wrzucony do więzienia. Został uwolniony jedenaście lat później, kiedy kalif Al-Mustakfi objął tron i znalazł go zamkniętego w odległym pokoju pałacu. Resztę życia przeżył jako żebrak, umierając 18 października 950 roku.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Urodzeni w 899 Kategoria:Zmarli w 950 Kategoria:Kalifowie z dynastii Abbasydów Kategoria:Ludzie urodzeni w Bagdadzie