Z tego względu jej inwazja w Europie postępuje wraz z globalnym ociepleniem.
Podobnie jak inne gatunki azolli współżyje symbiotycznie z asymilującymi azot atmosferyczny sinicami z różnych gatunków. Ułatwia jej to szybki przyrost. W optymalnych warunkach może utworzyć kożuch zakrywający całą powierzchnię zbiornika wodnego o grubości ponad 20 cm i podwoić masę w ciągu 3–5 dni.
Gatunek charakterystyczny klasy Lemnetea.
Występowanie Jako gatunek rodzimy rośnie w Ameryce Północnej (na zachód od Missisipi) i Południowej. Ponadto zawleczony na wschód Ameryki Północnej i inne kontynenty. Przed ostatnim zlodowaceniem również występował w Europie. Na ziemiach polskich pojawiła się w Wawrzyszowie w 1927 roku, ale jej populacja utrzymała się tylko przez jakiś czas. Kolejnego stwierdzenia dokonano w Bielsku Podlaskim w 1996 roku, przy czym miało ono charakter jednosezonowy. Również kolejne wystąpienia tego gatunku w Polsce z reguły są krótkotrwałe, ale niektóre populacje utrzymują się przez większą liczbę lat. Pod koniec drugiej dekady XXI w. liczba stanowisk w Polsce wzrosła kilkukrotnie, a gatunek ten stał się jednym z najczęstszych obcych makrofitów, choć o zasięgu ograniczonym przede wszystkim do Odry i jej dopływów. Ma status zadomowionego antropofita i gatunku inwazyjnego.