Razem z oddziałem posuwała się na zachód, a kiedy oddział zatrzymał się na dłuższym postoju niedaleko Bugu, Irena przeszła podstawowe szkolenie posługiwania się bronią, a także udzielania pierwszej pomocy rannym. Został tam zorganizowany szpitalik partyzancki, w którym opiekowała się chorymi na tyfus. Następnie przeniesiono ją do sztabu Brygady AL im. Wandy Wasilewskiej, w której powierzono jej opiekę nad chorym dowódcą brygady Stanisławem SzelestąBrygada od 17 lutego 1944 podlegała bezpośrednio dowództwu Ukraińskiego Sztabu Ruchu Partyzanckiego, a 10 maja została przekazana Polskiemu Sztabowi Partyzanckiemu. Pod koniec kwietnia 1944 brygada otrzymała rozkaz przeprawienia się na zachodni brzeg Bugu. Irena razem z rekonwalescentami i rannymi przeprawiała się pod silnym ostrzałem niemieckim. 14 czerwca przeszła swój pierwszy chrzest bojowy. Doszło do krwawej walki na Porytowym Wzgórzu. Podczas walki była na pierwszej linii frontu, gdzie lżej rannych partyzantów opatrywała na miejscu, a ciężko rannych na plecach ciągnęła do prowizorycznych ambulatoriów liniowych. Po udanym wyrwaniu się brygady z okrążenia, dotarła z nią do wioski Ciasna na Lubelszczyźnie, a podczas marszu opiekowała się rannymi. 22 czerwca po wielu trudach znaleźli się w rejonie Lasów Biłgorajskich, gdzie ponownie zostali otoczeni przez Niemców.