Wraz z dywizjonem przeszedł do 1 pułku ułanów na froncie polsko-bolszewickim. W lipcu i sierpniu 1920 dowodził jednocześnie oddziałem sztabowym, pododdziałem taczanek i pododdziałem łączności 108 pułku ułanów. 27 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu rotmistrza, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Po powrocie do 1 pułku ułanów objął stanowisko dowódcy szwadronu karabinów maszynowych. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 74. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii). W 1923 ukończył dziewięciomiesięczny kurs w Obozie Szkolnym Kawalerii w Grudziądzu i pięciotygodniowy kurs oficerów sztabowych w Rembertowie. 1 listopada 1924 objął stanowisko komendanta Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii nr 1 przy IV Brygadzie Kawalerii w Suwałkach. W czerwcu 1925 został przydzielony z 1 puł. na stanowisko dowódcy szwadronu pionierów 1 Dywizji Kawalerii w Białymstoku.