Podobnego rozwiązania oczekiwano na następcy wiekowych jednostek. Przy czym miały być to jednostki mniejsze, szybsze i bardziej manewrowe oraz nieograniczające się jedynie do udziału w operacjach desantowych. W 1988 roku zwycięzcą postępowania ogłoszono spółkę Dockstavarvet. Firma w 1989 roku dostarczyła dwie prototypowe jednostki noszące numery 801 i 802 oraz nazwy własne „Helge” i „Helga”.
Projektanci w odpowiedzi na wymagania stworzyli stosunkowo niewielkie jednostki, zdolne jednak do operowania w trudnych warunkach atmosferycznych. Dzięki napędowi składającemu się z silników wysokoprężnych, napędzających pędniki strugowodne, kutry osiągały wysoką prędkość maksymalną przy jednocześnie dużej zwrotności.
Do 1990 roku trwała seria prób morskich, po czym szwedzki resort obrony w czerwcu tego samego roku złożył zamówienie na dostawę 120 kutrów, które otrzymały wówczas oznaczenie Stridsbåt 90H. Równolegle zakontraktowano partię około pięćdziesięciu dwóch pomniejszonych kutrów typu pod oznaczeniem Stridsbåt 90E.
Kutry Stridsbåt 90H wykorzystywane są do operacji desantowych, patrolowania wód przybrzeżnych, wsparcia operacji specjalnych oraz misji uderzeniowych.