Wyróżniającymi się zawodnikami w mistrzowskich turniejach byli Alexis Levron, Gaspard Lalli, Manuel Vareiro, Connor O’Sullivan, Chris Umeh, Sunni Jardine, Saba Archvadze, Felix Hufnagel, Hugo Keenan, Sergi Chkhaidze i Noah Canepa Mendo.
Informacje ogólne Mistrzostwa zostały rozegrane w formie sześciu turniejów – dwóch w GPS oraz czterech w niższych dywizjach.
Mistrzem Europy zostawała drużyna, która po rozegraniu dwóch turniejów na przełomie czerwca i lipca – w Makarskiej i Hamburgu – zgromadziła najwięcej punktów, które były przyznawane za zajmowane w nich miejscaTournament Manual, s. 30: MiejscePunkty 120 218 316 414 512 610 78 86 94 103 112 121
Reprezentacje w każdym z turniejów zostały podzielone na trzy czterozespołowe grupy rywalizujące w pierwszej fazie w ramach grup systemem kołowym, po czym nastąpiła faza pucharowa – z awansem do półfinałów dla czołowej dwójki z każdej z grup bądź też z walką o poszczególne miejsca dla zespołów z tych samych pozycji. W fazie grupowej spotkania toczone były bez ewentualnej dogrywki, za zwycięstwo, remis i porażkę przysługiwały odpowiednio trzy, dwa i jeden punkt, brak punktów natomiast za nieprzystąpienie do meczu. W przypadku tej samej liczby punktów ich lokaty miały być ustalane kolejno na podstawieTournament Manual, s.