Grań główna całych Tatr biegnie natomiast od Hawrania dalej na północ przez Starą Jaworzynkę i Długi Wierch na Zdziarską Przełęcz.
Część grani głównej w Tatrach Bielskich jest zdecydowanie najkrótsza. Ma tylko 7 km i znajdują się na niej jedynie trzy szczyty, natomiast suma deniwelacji wynosi 2250 m.
Historia przejść Przejścia letnie Pierwszego przejścia całej grani głównej dokonali Zbigniew Hegerle, Zbigniew Krysa, Jerzy Piotrowski, Ryszard Schramm i Jan Staszel w dniach 3–13 września 1955. Nie zakładano składów na grani, ale ominięto 6 szczytów, zaś na szereg innych wchodzili nie wszyscy członkowie zespołu. Przejścia dokonano w kierunku od Zdziarskiej do Huciańskiej Przełęczy.
Pierwsze przejście ściśle granią, bez omijania trudnych odcinków, należy do zespołu: Marian Kruczek, Stanisław Obrochta, Józef Olszewski i Henryk Szot (27 sierpnia – 18 września 1960, w tym samym kierunku). Podczas przejścia zespół nie ominął żadnego szczytu ani nazwanej turni. Podczas okresu przygotowawczego taternicy założyli 11 składów żywnościowych na przełęczach. Oprócz tego w czasie przejścia grani jedynie w trzech punktach zespołowi została dostarczona dodatkowa żywność i woda z dołu.