Kościół został znacznie zniszczony 22 października 1943 roku, podczas II wojny światowej. Po wojnie prezbiterium przykryto awaryjnym dachem. W latach 1954–1958 odbudowano korpus nawowy i prezbiterium, a w latach 1959–1960 wzniesiono wieże. W 2016 zakończono renowację budynku.
Architektura i wyposażenie Świątynia gotycka, trójnawowa, o układzie halowym. Dwie współczesne wieże są zwieńczone miedzianymi hełmami. Charakterystyczną cechą jest betonowo-szklane lektorium, wykonane po II wojnie światowej, oddzielające nawę od prezbiterium.
W północnej nawie znajduje się monumentalne, renesansowe epitafium landgrafa Filipa i jego żony Krystyny saskiej z lat 1567−1572, przed wojną stojące w prezbiterium, w obecnej lokalizacji ustawiono go w latach 50. XX wieku. Jego autorami są nadworni rzeźbiarze Elias Godefroy i Adam Liquir Beaumont, ma wysokość sześciu metrów. Mozaikowy ołtarz w prezbiterium wykonała Christiane Wollenhaupt-Brenner, wzorowany jest na sztuce bizantyńskiej. Znajdują się tam również dwa osobiste epitafia wspomnianej pary. Witraże wykonał . W krypcie zachował się m.in. sarkofag landgrafa Karola I.