w pojedynku 1/16 finału reprezentanci tego kraju przegrali z drużyną Szwajcarii 0–9 i odpadli z turnieju. Juozapaitis był jedynym członkiem olimpijskiej kadry, który był lewonożny. Wystąpił także w rozegranym dwa dni później spotkaniu towarzyskim przeciwko zespołowi egipskiemu (0–10). Ostatni mecz w kadrze zagrał w sierpniu 1924 roku (2–4 z Łotwą). W latach 1928–1935 sędziował mecze ligi litewskiej, a także spotkania międzynarodowe.
Oprócz piłki nożnej uprawiał także lekkoatletykę, w której był złotym medalistą mistrzostw kraju. W 1921 roku zdobył złoto w sztafecie 800+400+200+200 m i srebro w biegu na 1500 m. Rok później wygrał zawody w biegu na 5000 m i biegu na 10 000 m. Pięciokrotny rekordzista Litwy, w tym trzykrotny w konkurencjach indywidualnych i dwukrotny w sztafetach. W 1921 roku ustanowił rekordy w: biegu na 5000 m (18:30,0 – rekord do 1926 roku), sztafecie 400+300+200+100 m (2:18,0 – rekord do 1924 roku) i sztafecie 800+400+200+200 m (4:23,0 – rekord do 1922 roku). W 1922 roku został rekordzistą na dystansie 1000 m (3:02,1 – rekord do 1926 roku) i 10 000 m (42:01,5 – rekord do 1923 roku). W każdej z wymienionych konkurencji, powyższe wyniki były pierwszymi odnotowanymi rekordami Litwy.