Nie wykluczają, że tárogató i töröksíp to nazwy, które określały tę samą grupę instrumentów.

Pierwszym odnotowanym wykorzystaniem ludowego tárogató w muzyce symfonicznej była muzyka ilustracyjna skomponowana w 1839 przez do libretta Szvatopluk .

W latach 1894–1895 budowniczy instrumentów , za namową ówczesnego dyrektora Węgierskiej Opery Państwowej , opracował nową konstrukcję, z klarnetowym ustnikiem, klapami, większą liczbą otworów bocznych i pozbawioną zagięcia przy roztrąbie. W 1897 Schunda uzyskał patent i zaprojektował rodzinę trzech sopranowych strojów B, As oraz Es. W niedługim czasie instrument zyskał na popularności i rozpoczęto produkcję tenorowych oraz basowych wariantów.

Gustav Mahler będąc dyrektorem Królewskiej Opery Węgierskiej w Budapeszcie wykorzystał orkiestrowe tárogató w trzecim akcie opery Tristan i Izolda Richarda Wagnera. Na jego aranżacji wzorował się Hans Richter, kiedy wystawiał to dzieło w Operze Margrabiów.

W wieku XX instrument wykorzystywali w komponowanej przez siebie muzyce m.in. Antal Molnár oraz Bogusław Schaeffer.

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne – koncert zespołu kameralnego z na tárogató

Kategoria:Aerofony stroikowe Kategoria:Instrumenty dęte drewniane Kategoria:Instrumenty dawne Kategoria:Instrumenty ludowe