Pomimo zwolnienia do rezerwy pozostał w armii jako urzędnik wojskowy X kategorii i pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu. Z dniem 1 marca 1924 prezydent RP przemianował go na oficera zawodowego w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 grudnia 1920 i 64. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym czasie pełnił służbę w 1 pułku czołgów w Żurawicy, pozostając oficerem nadetatowym 38 pułku piechoty. W czerwcu 1930 został przeniesiony do Dowództwa Broni Pancernych Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko referenta. W sierpniu 1931 został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych w Warszawie. W kwietniu 1933 został przeniesiony do Kierownictwa Zaopatrzenia Technicznego z równoczesnym przeniesieniem z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów samochodowych. Z dniem 1 grudnia 1934 został przeniesiony do Kadry 8 dywizjonu samochodowego w Bydgoszczy.