Istnieje nieskończenie wiele krzywych obojętności: jedna przechodzi przez każdą kombinację. Zbiór (wybranych)  krzywych obojętności, zilustrowany graficznie, jest nazywany mapą obojętności.

Zazwyczaj zakłada się, że krzywe obojętności posiadają następujące właściwości: są ujemnie nachylone, co ma miejsce jeżeli żadne z dóbr nie jest niepożądane, spłaszczają się w miarę przesuwania się po nich w prawo, co ma miejsce jeżeli zachodzi prawo malejącej krańcowej stopy substytucji,

Ponieważ krzywa po prawej stronie jest bardziej pożądana od krzywej po stronie lewej (gdyż posiada wyższą użyteczność całkowitą), krzywe nie mogą się przecinać na mapie preferencji.

Historia Teorię krzywych obojętności opracował Francis Ysidro Edgeworth, który wyjaśnił w swojej książce z 1881 r. matematykę niezbędną do ich rysowania; później Vilfredo Pareto był pierwszym autorem, który faktycznie narysował te krzywe, w swojej książce z 1906 r.Teorię można wyprowadzić z porządkowej teorii użyteczności Williama Stanleya Jevonsa, która zakłada, że jednostki zawsze mogą uszeregować dowolne koszyki dóbr według kolejności preferencji.