W swojej dekoracji początkowo Höroldt blisko naśladował wzorce chińskie i japońskie, korzystając z bogatej kolekcji wschodnioazjatyckiej porcelany posiadanej przez Augusta II (1694–1733). Z artystycznego punktu widzenia okazało się to drogą donikąd, ale szczególnie jego naczynia w stylu Kakiemon wywarły trwały wpływ na późniejszą europejską porcelanę. Z nich także wywodził się wprowadzony przez Höroldta wzór znany jako (indyjskie kwiaty), który był łączony z urokliwymi chinoiserie. Wiele z nich zostało narysowanych przez samego Höroldta i zachowanych w szkicowniku znanym jako Kodeks Schultza (obecnie w ), stosowanym w Miśni jako wzornik motywów dekoracyjnych. Malowane pod kierunkiem Höroldta sceny były zazwyczaj obwiedzione rozbudowanym złotym ornamentem w formie tzw. Laub und Bandelwerk (liściasto-taśmowego) (zobacz ilustracja).