Członkowie grupy publikowali swoje wiersze, opowiadania, eseje oraz powieści na łamach różnych pism tagalskojęzycznych, na przykład Taliba, Ang Mithi, Pagkakaisa czy Watawat. Aklatang Bayan wspierało jednocześnie poszukiwania nowych form ekspresji twórczej, zwłaszcza tych osadzonych silnie w rodzimym, filipińskim kontekście kulturowym. Stało chociażby za organizacją pierwszego balagtasanu. Jest to rodzima dla Filipin forma literacka, rodzaj debaty poetyckiej, która po raz pierwszy pojawiła się w 1924.
Jego członkowie aktywnie uczestniczyli w sporach i debatach w łonie filipińskiej inteligencji początku dwudziestego stulecia. W sporze ze wspomnianym wyżej konkurencyjnym stowarzyszeniem Ilaw at Panitik zajmowali z reguły pozycje bardziej tradycjonalistyczne i konserwatywne. Nie wynikało to wszakże z pragnienia ucieczki przed wyzwaniami współczesności czy tym bardziej z bezkrytycznego przyjmowania tradycji. Było raczej pochodną sprzeciwu wobec postępującej amerykanizacji oraz pragnienia promowania filipińskiego patriotyzmu. Aklatang Bayan chętnie odwoływało się też do rewolucji filipińskiej. Z tym również można połączyć jednoznaczne wsparcie organizacji dla uznania języka tagalskiego za narodowy język Filipin przez Konwencję Konstytucyjną z 1935.