Z technicznego punktu widzenia przesyłanie strumienia danych () jest relatywnie nową technologią w Internecie. We wczesnych fazach Internetu całe pliki fonii i wizji były ładowane na dysk konsumenta, zanim były odegrane przez jego komputer. Dlatego użytkownik musiał czekać, dopóki cały plik nie zostanie poprawnie załadowany na twardy dysk. Można wnioskować, że technika „najpierw załaduj, a potem odtwarzaj” może być odpowiednia dla programów stanowiących krótkie klipy, ale nie dla słuchających radia na żywo lub oglądających materiały wideo. Webcast znosi te ograniczenia. Technologia przesyłania strumieniowego pozwala na natychmiastowe odtwarzanie. Nie ma więc zbędnego czekania, aż żądany materiał najpierw w całości znajdzie się na naszym komputerze. Każdą transmisję można oglądać wielokrotnie, ponieważ to serwer spełnia funkcję magnetowidu/nagrywarki i zapisuje cały materiał, aby udostępnić go później na życzenie.
Aby wykonać nadawanie przez Internet, oryginalny obraz z kamery powinien zostać przetworzony w strumień audiowizualny przeznaczony dla sieci Internet. Nie jest to prosty proces i wymaga wielu ważnych kroków programowych i technologicznych: